[English follows]
Alev Adil
The Groundwater Theory of Anxiety, 2025
Ψηφιακή ταινία
Χωρίς ήχο
Διάρκεια: 1:00 λεπτό σε loop
Το έργο είναι μια στοχαστική αναφορά στην αδιάκοπη παρουσία του νερού στο πάρκο Αθαλάσσας στη Λευκωσία, όπου τα ρεύματα φαίνεται να σέρνουν τα πλημμυρισμένα δέντρα κάτω από την ήρεμη επιφάνεια. Γραμμές, τόσο φυσικές όσο και υποδηλωτικές, φαίνεται να πάλλονται ή να τρέμουν, σαν να ανταποκρίνονται σε δυνάμεις που ξεπερνούν την ανθρώπινη όραση και αντίληψη. Κάτω από την επιφάνεια αναδύεται μια σκοτεινή ένταση που γεννιέται από τη μόλυνση και τη σιωπηλή καταστροφή, καθώς τα μολυσμένα νερά διεισδύουν στο χώμα, κατακερματίζοντας όχι μόνο τον φυσικό κόσμο αλλά και τη συλλογική ψυχή. Η κίνηση του νερού—που αναζητεί και αναμορφώνει ακατάπαυστα—γίνεται καθρέφτης μιας οικολογικής ανησυχίας: ένα κοινό υπόγειο ρεύμα αναστάτωσης και αβεβαιότητας που διαπερνά τόσο το περιβάλλον όσο και τον νου. Χωρίς φωνή ή εξήγηση, The Groundwater Theory of Anxiety καλεί τον θεατή σε έναν χώρο σιωπηλής ευαισθητοποίησης, όπου η παρατήρηση μετατρέπεται σε μορφή αίσθησης του τι κρύβεται από κάτω, χαρτογραφώντας τις λεπτές εντάσεις ανάμεσα στην επιφάνεια και το βάθος μέσα από τη γλώσσα της ροής και της επανάληψης.
Alev Adil
The Groundwater Theory of Anxiety, 2025
Digital Film
Without sound
1:00 minute in loop
The work is meditation on water’s restless presence at Athalassa Park in Nicosia, where currents appear to tug at flooded trees beneath still surfaces. Lines, both natural and suggestive, appear to pulse or quiver as if responding to forces beyond sight or measure. Beneath the surface lies a dark tension born of contamination and quiet devastation, as poisoned waters seep into the earth, fracturing not only our world but the collective psyche. Water’s movement, endlessly seeking and reshaping, becomes a mirror to an ecological anxiety: a shared undercurrent of disruption and unease flowing through both environment and mind. Without voice or explanation, The Groundwater Theory of Anxiety invites the viewer into a space of quiet attunement, where observation becomes a form of sensing what lies beneath, tracing the subtle tensions of surface and depth through the language of flow and repetition.