[English follows]
Ελένη Μούζουρου
Μικρής κλίμακας μελέτες: Αγαπητό νερό, 2025
Εγκατάσταση βίντεο 2 καναλιών σε οθόνες
– Μέρος 1: Η επιφάνεια και τα βάθη
Bίντεο σε οθόνη, 23 λεπτά, σε επανάληψη
– Μέρος 2: Γράμμα προς τη θάλασσα
Bίντεο σε οθόνη, 2 ώρες και 8 λεπτά, σε επανάληψη
Μια λωρίδα παραλίας δύο χιλιομέτρων στο κέντρο της Λεμεσού—η μοναδική περιοχή κολύμβησης που διαχειρίζεται ο Δήμος, η Ακτή Ολυμπίων—έχει πληγεί βαθιά από τη θαλάσσια ρύπανση. Εδώ, είναι που η καλλιτέχνιδα Ελένη Μούζουρου έμαθε να κολυμπά. Μεταξύ των καλοκαιριών 2021 και 2022, η Μούζουρου εξερεύνησε αυτή την ακτογραμμή τόσο ως έναν προσωπικό, οικείο χώρο όσο και ως μια αμφιλεγόμενη οικολογική ζώνη. Η έρευνά της επικεντρώθηκε στον τρόπο με τον οποίο η ρύπανση αποτυπώνεται στο θαλάσσιο τοπίο—συχνά αθέατη—και γίνεται αντιληπτή μέσα από τα σημάδια των επιπτώσεών της: τον αφρό της θάλασσας, τα νεκρά ψάρια που εμφανίζονται κατά καιρούς ή τη μείωση των αχινών της περιοχής.
Προσεγγίζοντας το θέμα μέσα από το πρίσμα της αργής βίας—«περιβαλλοντικά καταστροφικές πράξεις με μικρή άμεση επίδραση αλλά μεγάλες μακροπρόθεσμες συνέπειες»*—το έργο αυτό αποτελεί την πρώτη εκδοχή ενός εν εξελίξει πρότζεκτ. Συνυφαίνει τα πλάνα από αυτόν τον γνώριμο κόλπο και τις στοχαστικές παρατηρήσεις της καλλιτέχνιδας, με τις φωνές όσων συνδέονται άμεσα με αυτόν μέσω των επαγγελματικών ή καθημερινών τους δραστηριοτήτων. Αυτό καθιστά ορατές τις συχνά υποτιμημένες μορφές βλάβης που εμπλέκουν ανθρώπινα και πέραν-του-ανθρώπινου σώματα με αυτά τα νερά.
* Rob Nixon, Slow Violence and the Environmentalism of the Poor (Cambridge, MA: Harvard University Press, 2011).
Eleni Mouzourou
Small scale studies: Dear water, 2025
2-channel video installation on monitors
– Part 1: The surface and the depths
Video on monitor, 23 min, looped
– Part 2: Letter to the sea
Video on monitor, 2 hr 8 min, looped
A two-kilometre stretch of popular beach in central Limassol and the only swimming area administered by the municipality, Akti Olympiοn is deeply affected by marine pollution. It is also where the artist, Eleni Mouzourou, first learned to swim. Between the summers of 2021 and 2022, Mouzourou explored this coastline as both an intimate site and a contested ecological zone. Her research focused on how pollution materializes in the seascape—often invisibly—and becomes perceptible through signs of its consequences: sea foam, occasional dead fish, or the decline of native urchins.
Approached through the lens of slow violence—“environmentally catastrophic acts low in instant spectacle but high in long-term effects”*—this work marks the first iteration of an ongoing project. It interweaves the artist’s footage and reflections from this familiar bay with voices of those connected to it through their professional or daily practices, making visible the underestimated forms of harm that entangle human and more-than-human bodies with these waters.
* Rob Nixon, Slow Violence and the Environmentalism of the Poor (Cambridge, MA: Harvard University Press, 2011).