[English follows]
ΜΑΡΙΝΑ ΚΑΣΣΙΑΝΙΔΟΥ
Mappings VIII – XII, 2025
Σχέδια με βελόνα χαλκογραφίας (drypoint) σε χάλκινες πλάκες Α3, πεύκο (ξύλο)
Διαστάσεις μεταβλητές
Τα σχέδια σε χαλκό λειτουργούν ως «χάρτες» των έργων Wrinklegram, επεκτείνοντας την εξερεύνηση της Κασσιανίδου γύρω από τους διάφορους τρόπους σύνδεσης με τα περιβάλλοντα γύρω μας. Για κάθε σχέδιο, η καλλιτέχνιδα εγχάραξε σε χαλκογραφική πλάκα ένα καθρεπτισμένο ίχνος των γραμμών ενός Wrinklegram, διαστάσεων ταυτόσημων με το πρωτότυπο λογαριθμικό χαρτί. Αυτή η μετάβαση από το τσαλακωμένο χαρτί στον χαλκό—από την τρισδιάστατη μορφή στην επίπεδη— εισάγει τις δικές της παραμορφώσεις. Η χρήση του χαλκού παραπέμπει στην ιστορία της χαρτογραφίας: από τη δεκαετία του 1430 και εξής, οι χαλκογραφικές πλάκες ήταν πολύτιμες λόγω της ευκαμψίας τους και χρησιμοποιούνταν για εγχάραξη, μια τεχνική που εφαρμοζόταν για την αναπαραγωγή τοπογραφικών και γεωλογικών χαρτών μέχρι τα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ού αιώνα. Εδώ, ο χαλκός λειτουργεί τόσο ως μέσο καταγραφής όσο και ως έδαφος· η υλικότητά του—η υφή, η λάμψη, τα υπάρχοντα σημάδια, οι μεταβαλλόμενες αποχρώσεις, και η ευαισθησία του στο οξυγόνο—εισάγει ρευστές και απρόβλεπτες δυνάμεις που αμφισβητούν κάθε σταθερό σημείο θέασης και ανατρέπουν την αντίληψη της σταθερής αναπαράστασης.
Marina Kassianidou
Mappings VIII – XII, 2025
Drawings with drypoint needle on A3 copper plates, pine wood
Dimensions variable
These drawings on copper function as “maps” of the Wrinklegram works, extending Kassianidou’s exploration on the various modes of relating to the environments around us. To create each one, the artist incised a mirrored tracing of a Wrinklegram’s drawn lines onto a copper plate, identical in size to the original graph paper. This shift from crumpled paper to copper—from three-dimensionality to flatness—introduces its own distortions. The use of copper references the history of mapmaking: from the 1430s onward, copper plates were prized for their softness and employed for engraving, a technique used to reproduce topographic and geological maps well into the late 19th and early 20th centuries. Here too, copper acts as both recording tool and terrain. Its materiality—its texture, shine, existing marks, changing colours, and sensitivity to oxygen—introduces fluid, unpredictable agencies that challenge fixed points of view and unsettle notions of stable representation.