[English follows]
Στέλιος Καλλινίκου
Decomposition, 2025
Βίντεο με ήχο, 11 λεπτά
Ήχος: Παναγιώτης Μηνά
Το βίντεο αναπαριστά την πραγματικότητα της καταστροφής χωρίς να τη συνδέει με συγκεκριμένο τόπο ή χρόνο. Αντίθετα, εκτυλίσσεται μέσα σε ένα σπειροειδές συνεχόμενο πεδίο χωροχρόνου, όπου η καταστροφή επαναλαμβάνεται, διαλύεται και αναδύεται ξανά, σαν μια ασταμάτητη παλίρροια. Ο Καλλινίκου συγκεντρώνει διαδικτυακό οπτικό υλικό καταγεγραμμένο από ανθρώπους που έγιναν μάρτυρες οικολογικών καταστροφών, ένοπλων συγκρούσεων ή ξαφνικών επικίνδυνων στιγμών. Από αυτό το υλικό απομονώνει μια επαναλαμβανόμενη κίνηση: τη στιγμή που ο μάρτυρας αρχίζει να τρέχει, ενώ η κάμερα συνεχίζει να καταγράφει την πανικόβλητη φυγή του. Αυτά τα κατακερματισμένα στοιχεία σχηματίζουν μια γρήγορη, σχεδόν παλλόμενη αλληλουχία εικόνων, υποδηλώνοντας ένα έργο που αναζητά έξοδο από την ίδια του την αναταραχή. Σ’ αυτή την αιωρούμενη στο χρόνο κατάσταση έκτακτης ανάγκης, το έργο θέτει καίρια ερωτήματα: Ποιο είναι το θύμα; Ποιος/α είναι ο/η μάρτυρας; Ποιος/α είναι ο/η θεατής;
Stelios Kallinikou
Decomposition, 2025
Video with audio, 11 minutes
Sound: Panagiotis Mina
The video reflects the reality of destruction without anchoring it to a specific place or moment. Instead, it unfolds within a spiralling space–time continuum, where catastrophe repeats, dissolves, and resurfaces like a returning tide. Kallinikou gathers online footage recorded by people witnessing ecological disasters, armed conflicts, and sudden moments of danger. From this material, he isolates a single recurring gesture: the instant the eyewitness begins to run, while the camera continues to capture their frantic escape. These fragments form a rapid relay of images suggesting a work that searches for an exit from within its own turbulence. In this suspended emergency, the piece raises urgent questions. Who is the victim? Who is the witness? Who is the viewer?