[English follows]
PASHIAS
5-star, 2025
(Drone Version), Βίντεο, 60 λεπτά
Αποτέλεσμα της ζωντανής περφόρμανς διαρκείας “5-star”, 120 λεπτά, 12/12/25
Το έργο προκύπτει από την προηγούμενη διερεύνηση του καλλιτέχνη γύρω από τα δοχεία ως φορείς νερού, μνήμης και εμπειρίας, αντικαθιστώντας εδώ το δοχείο με το ίδιο το ανθρώπινο σώμα. Στο επίκεντρο βρίσκεται μια παρατεταμένη, ακίνητη περφόρμανς: μια ζωντανή ακινησία που αναδεικνύει αντιθέσεις όπως η ζωτικότητα και η απουσία ζωής. Οι πετσέτες παραπέμπουν σε στιγμές χαλάρωσης, αναψυχής και τουρισμού, ενώ τα φωτεινά, κιτς χρώματά τους υπογραμμίζουν τις σκληρές πραγματικότητες του πολυτελούς τουρισμού και των οικονομιών που στηρίζονται στην υπερκατανάλωση. Αντικατοπτρίζουν τον τρόπο με τον οποίο οι ξενοδοχειακές δομές και οι τουριστικές αναπτύξεις αναδιαμορφώνουν τις ακτές, πνίγουν τις παραλίες και ιδιωτικοποιούν την άμμο, καλύπτοντας το φυσικό περιβάλλον κάτω από το εμπορικό θέαμα.
Η περφόρμανς καταγράφηκε με τη χρήση drone, εισάγοντας μια εναέρια, αποστασιοποιημένη οπτική γωνία που αντικατοπτρίζει την οπτική γλώσσα της σύγχρονης τουριστικής κουλτούρας. Αυτή η ματιά από ψηλά παραπέμπει σε διαφημιστικές εικόνες και στην αισθητική των κοινωνικών μέσων, όπου τοπία και σώματα μετατρέπονται σε καταναλώσιμες επιφάνειες. Ταυτόχρονα, η αιωρούμενη παρουσία του drone επικαλείται σύγχρονους τρόπους επιτήρησης που εφαρμόζονται όλο και περισσότερο τόσο στη θάλασσα όσο και στο ανθρώπινο σώμα: παρακολούθηση συνόρων, ιχνηλάτηση κινήσεων και άσκηση ελέγχου σε χώρους που κάποτε συνδέονταν με την ελευθερία και την ανοιχτότητα.
PASHIAS
5-star, 2025
(Drone Version), Video, 60 min
Resulting from live durational performance “5-star”, 120 min, 12/12/25
This work evolves from the artist’s earlier exploration of vessels as containers of water, memory, and experience, replacing the vessel with the human body itself. At the heart of the work is a long-duration, immobile performance—a living stillness that draws attention to contrasts such as vitality and lifelessness. Towels evoke leisure, relaxation, and tourism, but their bright, kitsch colours also point to the harsh realities of luxury tourism and luxury economies. They reference the ways hotel owners and tourist infrastructures reshape coastlines, suffocate beaches, and privatize sand, masking the environment beneath commercial spectacle.
The performance was recorded using a drone, introducing an aerial, distanced point of view that mirrors the visual language of contemporary tourist culture. This elevated gaze recalls promotional imagery and social-media aesthetics that transform landscapes and bodies into consumable surfaces. At the same time, the drone’s hovering presence invokes modes of surveillance increasingly applied to the sea and the human body alike—monitoring borders, tracking movement, and asserting control over spaces once associated with freedom and openness.