[English follows]
Μαρία Λοϊζίδου
…χαραγμένο στο γυμνό μου δέρμα, σχέδια στη μαύρη μπανιέρα, 2025
Σχέδια με λευκή υγρή κιμωλία, μεταλλική σκάλα
78 x 213 x 312 εκ.
Αυτή η χωρο-ειδική εγκατάσταση, που παραπέμπει σε μια άδεια μπανιέρα ή μια εγκαταλελειμμένη πισίνα, μεταμορφώνει την αίθουσα σε έναν χώρο ήσυχου στοχασμού. Τα σχέδια στις σκοτεινές επιφάνειες δημιουργήθηκαν επί τόπου μετά από εντατική εργασία, αντλώντας από το προσωπικό αρχείο της καλλιτέχνιδας και αποκαλύπτοντας μια πρακτική βαθιά ριζωμένη στο σχέδιο. Τα σημάδια είναι λεπτομερή και σχηματίζουν ένα οικείο, σχεδόν προσωπικό αρχείο ιστοριών και μνημών, ενώ ταυτόχρονα διερευνούν τη ρευστότητα της αφήγησης—πώς οι ιστορίες διαμορφώνονται, ταξιδεύουν μέσα στον χρόνο και τον χώρο, και συνδέουν προσωπικές με συλλογικές εμπειρίες. Αυτές οι αφηγήσεις, άλλοτε επώδυνες, άλλοτε παρηγορητικές, άλλοτε τρυφερές και όμορφες, διηγούνται αγάπη, φιλία και χαρά, αλλά και απώλεια, αγώνα και λαχτάρα, φωτίζοντας τις διασταυρώσεις ανάμεσα στην ατομική ζωή και στο ευρύτερο παρελθόν. Στη φυσική λάμψη του λευκού—ενός χρώματος που μας ενώνει—οι αφηγήσεις αυτές, σαν λαϊκοί μύθοι, αναδύονται από το σκοτάδι, πάντοτε αναγνώσιμες στη σαφήνεια της έκφρασής τους, σπάζοντας τη σιωπή. Η επιτελεστική πράξη του σχεδίου λειτουργεί εδώ ταυτόχρονα ως ενσώματη διαδικασία και ως χειρονομία κάθαρσης, που συμβολικά ανακαλεί τη δύναμη του νερού να «διαρρηγνύει», να καθαρίζει και να μεταμορφώνει.
Maria Loizidou
…engraved on my bare skin, drawings on the black bathtub, 2025
Drawings with white liquid chalk, metal ladder
78 x 213 x 312 cm
This site-specific installation, reminiscent of an empty bathtub or abandoned pool, transforms the gallery into a space of quiet reflection. The drawings on its dark surfaces were created onsite after intensive work, sourced from the artist’s own archive, reflecting a practice deeply rooted in drawing. The marks are meticulous, forming an intimate, almost personal archive of stories and memories while also exploring the fluidity of storytelling—how stories are shaped, travel through time and space, and connect personal and collective experiences. These narratives, sometimes painful, sometimes comforting, sometimes tender and beautiful, recount love, friendship, and joy, but also loss, struggle, and longing, highlighting the intersections between individual lives and broader pasts. In the natural glow of white—a colour that unites us—these narratives, like folk tales, arise from darkness, always legible in the clarity of their expression, breaking the silence. The performative act of drawing is here both an embodied process and a gesture of catharsis, symbolically evoking water’s power to “break”, to cleanse and to transform.